प्रभूची खरी मुले: इम्मानुएलवर विश्वास ठेवणारे

तो आपल्या लोकांकडे आला, पण त्याच्या स्वतःच्या लोकांनी त्याला स्वीकारले नाही. पण ज्यांनी त्याला स्वीकारले आणि त्याच्या नावावर विश्वास ठेवला, त्यांना त्याने प्रभूची मुले होण्याचा अधिकार दिला (योहान १:११–१२).

इथे उल्लेख केलेली प्रभूची मुले म्हणजे प्रभूची खरी मुले आहेत. ही मुले शेवटच्या काळात या पृथ्वीवर जन्म घेतात. त्यांच्या प्रकट होण्याची संपूर्ण सृष्टी वाट पाहत आहे, कारण या प्रभूच्या मुलांद्वारेच सृष्टीला नश्वरतेच्या गुलामगिरीतून मुक्ती मिळणार आहे (रोमकर ८:१९–२३).

पहिल्या आगमनात, येशू ख्रिस्ताला आपल्या लोकांच्या पापांसाठी बलिदान म्हणून आपले जीवन अर्पण करण्यासाठी पाठवले गेले होते (मार्क १०:४५). म्हणूनच येशू ख्रिस्ताने सांगितले की मनुष्याच्या पुत्राला खूप दुःख सहन करावे लागेल, वडील मंडळी, मुख्य याजक आणि शास्त्री त्याला नाकारतील, त्याला ठार करतील, आणि तिसऱ्या दिवशी तो जिवंत केला जाईल (लूक ९:२२). त्या काळातील प्रभूच्या लोकांनी जीवनाच्या प्रभूला नाकारले (प्रेरित ३:१४–१५).

तरीही, प्रभू पित्याची इच्छा होती की त्याच्या पुत्राला, तारणाऱ्याला, जखमी केले जावे, निंदा केली जावी आणि जिवे मारले जावे (यशया ५३:९–१०). प्रभू पित्याने आपल्या संदेष्ट्यांद्वारे आधीच सांगितले होते की तारणाऱ्याला त्याच्या लोकांकडून नाकारले जाईल (प्रेरित ३:१७–१८). जर तारणाऱ्याला नाकारले गेले नसते, तर तो क्रूसावर मरण पावू शकला नसता. मग त्याच्या दुःख व मृत्यूविषयी लिहिलेले प्रभूचे वचन पूर्ण झाले नसते. म्हणूनच येशू ख्रिस्ताने लोकांना कठोरपणे सांगितले की त्यांनी त्याचे चमत्कार सांगू नयेत, वाईट आत्म्यांना तो कोण आहे हे सांगण्यास मनाई केली, आणि आपल्या शिष्यांनाही त्याच्या मृत्यूपर्यंत त्याचा उघड उल्लेख करू नका असे सांगितले (मार्क ५:४२–४३; मार्क १:३४; मत्तय १६:२०).

पण सर्वशक्तिमान प्रभूची इच्छा अशी आहे की, जेव्हा त्याचा पुत्र पुन्हा या पृथ्वीवर येईल, तेव्हा सर्वांनी त्याला स्वीकारावे आणि त्याच्या नावावर—इम्मानुएलवर—विश्वास ठेवावा. जे फक्त त्याच्यावर विश्वास ठेवतात आणि त्याला स्वीकारतात, त्यांनाच अनंत जीवन दिले जाईल. जे लोक प्रभूच्या पुत्राच्या दुसऱ्या आगमनावर विश्वास ठेवत नाहीत, ते आधीच दोषी ठरवले गेले आहेत (योहान ३:१६–१८).

प्रभूचे दुसरे आगमन आणि त्याचे महिमामय पुनरागमन या दोन वेगवेगळ्या घटना आहेत. प्रभूचे वचन असे शिकवत नाही की, जेव्हा प्रभूचा पुत्र मेघासहित प्रकट होईल तेव्हा लोकांना त्याला स्वीकारण्याची किंवा नाकारण्याची संधी मिळेल. उलट, या पृथ्वीवरील लोक येणाऱ्या घटनांच्या भीतीने आणि अंदाजाने बेशुद्ध होतील (लूक २१:२५–२८). त्या वेळी लोक कोकरां, इम्मानुएल आणि प्रभू पित्याच्या क्रोधापासून लपण्याचा व्यर्थ प्रयत्न करतील, असे प्रभूचे वचन आपल्याला सावध करते (प्रकटीकरण ६:१५–१७).

म्हणून प्रभू पित्याची इच्छा ही आहे की, आत्ता जेव्हा तारणारा या पृथ्वीवर आहे, तेव्हा प्रभूच्या मुलांनी त्याला नक्की स्वीकारावे. प्रभू इच्छितो की आपण त्याच्या पुत्राला आपला तारणारा, प्रभू, जीवन, स्वामी आणि राजा म्हणून स्वीकारावे. प्रभूच्या इच्छेनुसार काम हेच आहे—प्रभूने पाठवलेल्या व्यक्तीवर विश्वास ठेवणे (योहान ६:२८–२९). प्रभूचा पुत्र आता त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्यांना प्रभूची खरी मुले होण्याचा अधिकार देतो (योहान १:१२–१३).

इम्मानुएलविषयीच्या प्रचारामुळेच लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवावा (रोमकर १०:१४–१७). जे लोक प्रभूच्या पुत्राविषयीचा प्रचार ऐकूनही विश्वास ठेवत नाहीत, ते त्याला पाहिल्यानंतर किंवा पुरावे मिळाल्यानंतरही विश्वास ठेवणार नाहीत. विश्वास ऐकण्याने येतो, आणि जे ऐकले जाते ते तारणाऱ्याविषयीचे शुभवर्तमान आहे. येशूच्या पहिल्या आगमनात जे घडले, ते याच सत्याची साक्ष देते. खरे तर, सुमारे २००० वर्षांपूर्वी येशू ख्रिस्ताने जेव्हा म्हटले की जे लोक न पाहता विश्वास ठेवतात ते धन्य आहेत, तेव्हा तो आज त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्यांबद्दलच बोलत होता (योहान २०:२९).

पहा! राजांचा राजा आणि प्रभूंचा प्रभू, हा या पृथ्वीवर आहे!

येशू ख्रिस्त अनेकांच्या पापांसाठी एकदाच अर्पिला गेला. तो दुसऱ्यांदा प्रकट होईल—पापसंबंधात नव्हे, तर जे त्याची वाट पाहतात त्यांना तारण देण्यासाठी (इब्री ९:२८).

त्या दिवशी लोक म्हणतील, “पहा, हा आमचा प्रभू आहे! आम्ही याचीच वाट पाहत होतो की तो आम्हाला वाचवेल. हाच प्रभू आहे; आम्ही याचीच वाट पाहत होतो. चला, त्याच्या तारणामुळे आनंद करूया आणि हर्ष मानूया” (यशया २५:९).