तिसऱ्या प्रभू राज्याचे शुभवर्तमान

प्रभुचे राज्य हे एक संविधान आहे, जिथे सृष्टीचे कर्ता आणि सर्वशक्तिमान प्रभुचे शुद्ध हित सर्वांनी पूर्ण केले जाते. प्रभुची इच्छा अशी आहे की, तो आपल्या प्रिय मुलांसोबत त्याच्या राज्यात राहो. त्याचा उद्देश, जो प्रभुने आपल्या पुत्र येशु ख्रिस्ताला दिला, तो हाच राज्य स्थापनेसाठी आहे.

प्रभुचे राज्य हे एक असे ठिकाण आहे जिथे नीति आणि प्रेम प्रचुर प्रमाणात असते आणि प्रभुच्या वचनांनी शासन केले जाते. हे राज्य प्रभु पित्याची इच्छा आहे, जसे त्याने त्याच्या मुलांना 'जन्म' दिला. जरी माणसाने पाप केले आणि प्रभुपासून दूर गेला, तरी त्याने त्यांना पुन्हा या राज्यात आणण्यासाठी एक योजना तयार केली (यिर्मया २९:११-१४). म्हणूनच, त्याने प्रवचन करणारे पाठवले आणि त्यांना नियम दिले, ज्यामुळे एक जनसमूह वेगळा करून त्यांना तयार केले. जेव्हा योग्य वेळ आली, तेव्हा त्याने आपला पुत्र येशु ख्रिस्त पाठवला, ज्याने प्रभुच्या राज्याबद्दल शिकवले आणि त्यांना या राज्याच्या प्रवृत्तीबद्दल दाखवले.

पण या राज्यात तीन राज्ये आहेत. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचं तर, येशु ख्रिस्ताने तीन राज्यांबद्दल शिकवले. अशाप्रकारे, तीन राज्ये स्थापीत आहेत. पहिले प्रभुचे राज्य म्हणजे ती अवस्था, ज्यात एका व्यक्तीच्या शरीराचे नियम, जे आत्म्याच्या विरोधात युद्ध करतात, परिशुद्ध आत्म्याच्या शक्तीने अधीन केले जातात आणि त्या व्यक्तीला परिशुद्ध आत्म्याचे फल उत्पन्न होतात. पेंतेकोस्तच्या दिवशी, जेव्हा येशु ख्रिस्तावर विश्वास ठेवणाऱ्यांना परिशुद्ध आत्मा प्राप्त झाला, तेव्हा हे राज्य स्थापीत झाले.

परदिसा हे प्रभुचे दुसरे राज्य आहे. परंतू परदिसा म्हणजे ती जागा नाही जिथे प्रभु पिता, पुत्र, परिशुद्ध आत्मा आणि परिशुद्ध ज्ञान वास करतात. परंतु परदिसा ती जागा आहे, जिथे विश्वास आणि शुद्धतेत मृत्यू प्राप्त करणारे जातात. येशु ख्रिस्ताच्या क्रूसावर मरण आणि पुनरुत्थानानंतरच, ह्या प्रभुच्या राज्यात प्रवेश केला जाऊ लागला (इब्रिकरांस १०:१९-२०). जे पहिले प्रभुच्या राज्यासोबत मृत्यूला प्राप्त होतात, ते दुसऱ्या प्रभुच्या राज्यात प्रवेश करतात (मार्क ९:४७-४८).

परंतु, येशु ख्रिस्ताने एक असे प्रभुचे राज्य शिकवले, जे शक्ती आणि दृश्य चिन्हांद्वारे येते (मार्क ९:१). हे म्हणजे तिसरे प्रभुचे राज्य. हे पृथ्वीवर उतरून येईल आणि इथे स्थापन होईल (प्रकटीकरण २१:१-२). खरेतर, येशु ख्रिस्ताने आपल्या शिष्यांना या राज्याच्या येण्याची प्रार्थना करण्यास सांगितले (मत्तय ६:९-१०). प्रभुचे लोक गेल्या २० शतकांपासून या राज्याच्या येण्याची प्रार्थना करत आहेत. हे राज्य त्या वेळी स्थापित होईल, जेव्हा येशु ख्रिस्त आपल्या महिमापूर्ण प्रत्यागमनात प्रभुच्या मुलांवर राज्य करतील. हे राज्य सर्व महिमेसह नवीन पृथ्वीवर सदैव राहील.

हे राज्य म्हणजे एक संविधान आहे, जिथे संपूर्ण सृष्टी आणि सर्व जीवांचे शासन प्रभुच्या वचनाने होईल. परदिसात पाप होण्यापूर्वी, हे प्रभुचे वचनच होते, जे माणूस आणि संपूर्ण सृष्टीवर शासन करत होते. हेच प्रभु वचनाचे शासन पुन्हा स्थापित करण्यासाठी, प्रभुचे पुत्र इम्मानुएल महिमा मध्ये प्रकट होणार आहेत. हे पहा! हे शुभ-समाचाराचा प्रभूचा पुत्र सर्व लोकांवर लोखंडी दंडाने राज्य करण्यासाठी येत आहे; याचा प्रचार सध्या होत आहे (यशया ४०:९–१०, प्रकटीकरण १२:१, ५). जे प्रभूच्या वचनाने आणि ज्ञानाने भरलेले आहेत, त्यांच्या दुर्बल देहांचे ते रूपांतर करतील (फिलिप्पैकर ३:२०–२१). जे पापी आहेत आणि सैतानाचे आहेत, त्यांना तो शिक्षा देईल (यशया ६३:१–६). अशा प्रकारे तो दैवी न्याय पूर्ण करील (यशया ४२:२–४, २ करिंथकर ५:१०). येशू ख्रिस्ताने घोषित केले की तो या जगाचा नाही (योहान ८:२३). ज्यांना त्याने या जगातून निवडले, तेही या जगाचे नाहीत (योहान १५:१८–१९). जे या जगासाठी मौल्यवान आहे, ते प्रभूसाठी घृणास्पद आहे (लूक १६:१५). जो या जगाचा मित्र होतो, तो स्वतःला प्रभूचा शत्रू बनवतो (याकोब ४:४). परिशुद्ध आत्मा इशारा देतो की जो मनुष्य जगावर प्रेम करतो आणि देहाच्या अधीन चालतो, त्याच्यात प्रभूचे प्रेम वास करत नाही (१ योहान २:१५–१७). येशू ख्रिस्ताने आम्हाला शिकवले की धनामुळे मनुष्याचे जीवन अर्थपूर्ण होत नाही (लूक १२:२०–२१). जो या जगात धन साठवतो, पण स्वतःला प्रभूच्या सान्निध्यात ‘धनी’ बनवत नाही, तो सर्वात मोठा मूर्ख आहे (लूक १२:२०–२१). म्हणून त्याने आम्हाला शिकवले की खरी संपत्ती स्वर्गात साठवावी (मत्तय ६:१९–२०). येशू ख्रिस्ताने आपल्या जन्म, जीवन, मृत्यू आणि पुनरुत्थानाद्वारे सैतानाच्या जगाला आव्हान दिले आणि त्यावर विजय मिळवला.प्रभूने आदामाला आणि त्याच्याद्वारे संपूर्ण मानवजातीला जी आज्ञा दिली, ती अशी होती की त्यांनी हे जग आणि सैतान यांना आपल्या अधीन करून परत यावे (उत्पत्ति १:२८). पण जेव्हा जेव्हा मनुष्याने प्रभूने तयार केलेल्या गोष्टींवर आशा न ठेवता, या अल्पकालीन जगात स्वतःचे राज्य उभारण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा प्रभूने आपल्या प्रेमाद्वारे त्या राज्यांचा नाश केला (१ करिंथकर २:९, २ करिंथकर ४:१८, इब्री लोकांस १३:१४) — शिनारच्या मैदानावर उभारलेल्या बाबेल संस्कृतीपासून ते आज जग उभारत असलेल्या भौतिकवादी-उपभोक्तावादी संस्कृतीपर्यंत. विनाश हेच या संस्कृतींचे अंतिम भवितव्य आहे.प्रभूने आपल्या राज्याच्या तयारीसाठी कलीसियाची स्थापना केली. येशू ख्रिस्ताने आपल्या प्रेषितांना तसेच पाठवले, जसे पित्याने त्याला पाठवले होते (योहान २०:२१). याचा अर्थ असा की प्रेषितांनी या राज्यासाठी लोकांना तयार करण्यासाठी, स्वतःचा क्रूस उचलून आणि प्रभूच्या राज्याची साक्ष देत कार्य करणे आवश्यक आहे.याच उद्देशासाठी प्रभू पिता कार्य करत आहे (यशया ६४:४), प्रभूचा पुत्र कार्य करत आहे (योहान ५:१७), परिशुद्ध आत्मा कार्य करत आहे (१ करिंथकर १२:४–७) आणि परिशुद्ध ज्ञान कार्य करत आहे (ज्ञान ९:१०). कलीसिया म्हणजे तो समुदाय आहे, जो प्रभूची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी जगापासून वेगळा केला गेला आहे, प्रभूच्या वचनाची अंमलबजावणी करण्यासाठी.परंतु कलीसिया हळूहळू भरकटली आणि या पृथ्वीवरच एक राज्य उभारण्याचे कार्य करू लागली. त्यांनी या पृथ्वीवर धन साठवले आहे, या जगाच्या महिमेची इच्छा धरली आहे, अशा संस्था चालवल्या आहेत ज्या भौतिकवादी संस्कृतीला पोसतात, प्रभूच्या प्रती अशी भक्ती विकसित केली आहे जी फक्त या सांसारिक जीवनापुरती मर्यादित आहे, आणि त्यांनी या जगातील तत्त्वांपासून जन्मलेले तत्त्वज्ञान स्वीकारले आहे. त्यांनी केलेल्या सर्व क्रिया आणि त्यांनी चालवलेल्या संस्था प्रभूच्या लोकांना या सांसारिक राज्याशी बांधून ठेवतात …

या कलीसियांच्या मालकीच्या संस्थांना चालवून ना प्रभूला काही लाभ होत आहे, ना त्यांच्या राज्याला. या संस्था त्या उद्दिष्टांच्या पूर्णपणे विरुद्ध आहेत, जी उद्दिष्टे प्रभूच्या मनात कलीसियाची स्थापना करताना होती. प्रभूने यापैकी कोणत्याही कलीसियेला असे करण्याची आज्ञा दिलेली नाही. या कलीसियांचे तथाकथित ‘सेवक’ त्या उद्देशाशी काहीही संबंध ठेवत नाहीत, जो उद्देश येशू ख्रिस्ताने प्रेषितांना सोपवला होता. या कलीसियांमध्ये फारच थोडे लोक त्या खऱ्या अनंत जीवनाविषयी शिकवतात, ज्याचे वचन प्रभू पित्याने दिले होते. ते जे काही प्रयत्न करतात, ते प्रत्यक्षात प्रभूच्या लोकांना प्रभूचे राज्य प्राप्त करण्यापासून अडवतात. या कलीसियांद्वारे चालवलेल्या कोणत्याही संस्थेतून बाहेर पडणारा कोणताही विद्यार्थी किंवा व्यक्ती अनंत जीवनाविषयी किंवा येशू ख्रिस्ताविषयी—जे प्रभूच्या मुलांना नव्या पृथ्वीवर नेण्यासाठी पुन्हा येणार आहेत—यांविषयी जाणत नाही.

प्रभूच्या लोकांनी या सांसारिक जीवनापुरतीच आपली आशा येशू ख्रिस्तावर ठेवली आहे. पण परिशुद्ध बायबलानुसार, जे असे करतात ते सर्व लोकांमध्ये सर्वाधिक दुर्दैवी ठरतात (१ करिंथकर १५:१९). या कलीसिया त्या शाश्वत शहराविषयी शिकवत नाहीत, ज्याचा वास्तुकार व निर्माता प्रभू पिता आहे, तसेच त्या शहरापर्यंत पोहोचण्याचा मार्गही शिकवत नाहीत (इब्री लोकांस ११:१०). म्हणून या कलीसियांचे नेते अशा लोकांची घडण करतात, जे स्वर्गात संपत्ती साठवण्याऐवजी या पृथ्वीवर धन साठवण्यासाठी कठोर परिश्रम करतात. या लोकांचे हृदय या जगातील गोष्टींमध्ये गुंतलेले आहे. ते वरच्या गोष्टींचा शोध घेत नाहीत (कलस्सैकर ३:१–३).

प्रेषितांनी सातत्याने पुनरुत्थानाविषयी शिकवले. परिशुद्ध बायबलमधील पत्रे स्पष्टपणे सिद्ध करतात की हीच ती वास्तवता होती, जिने प्रेषितांना धैर्य व तीव्रता दिली. येशू ख्रिस्ताच्या आधी जे लोक जगले, तेही पुनरुत्थानाच्या आशेमुळे दुःखांपासून दूर पळाले नाहीत. उदाहरणार्थ, मक्काबींच्या पुस्तकाच्या ७ व्या अध्यायात, एक आई आणि तिचे सात पुत्र पुनरुत्थानाविषयी प्रभूच्या वचनावर विश्वास ठेवून अभिमानाने छळकर्त्यांच्या हातून मृत्यू स्वीकारतात. लाजर—ज्याला येशू ख्रिस्ताने मृत्यूपासून उठवले—त्याची बहीण मार्था अंतिम काळात देहाच्या पुनरुत्थानावर आपला विश्वास जाहीर करते (योहान ११:२३–२४). हे सर्व सिद्ध करते की प्रभूने दीर्घकाळ पुनरुत्थानाविषयी शिकवले होते. प्रभूच्या लोकांना रूपांतराविषयी केवळ येशू ख्रिस्ताद्वारेच ज्ञान मिळाले (मत्तय १७:१–२). ताबोर पर्वतावर प्रेषितांनी जे रूपांतर पाहिले, ते त्या रूपांतराचे दृश्य पूर्वदर्शन होते, जे युगाच्या शेवटी प्रभूच्या मुलांना प्राप्त होणार आहे (१ करिंथकर १५:५१–५५; फिलिप्पैकर ३:२०–२१). पण आजच्या कलीसियांचे तथाकथित विद्वान या सत्यांना केवळ जुन्या कथा आणि दंतकथा समजतात.

प्रभूच्या पहिल्या आणि दुसऱ्या राज्याचे शुभवर्तमान संपूर्ण जगात प्रचारले गेले आहे (कलस्सैकर १:२३). परंतु मत्तय २४:१४ मध्ये लिहिले आहे की प्रभूच्या राज्याचे हे शुभवर्तमान सर्व राष्ट्रांमध्ये साक्ष म्हणून प्रचारले जाईल आणि मग अंत येईल. मत्तय अध्याय २४ पूर्णपणे येशू ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाविषयी आणि युगाच्या समाप्तीविषयी आहे. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, हे प्रभूच्या तिसऱ्या राज्याचे शुभवर्तमान आहे, जे युगाच्या शेवटी प्रचारले जाईल. हे ते शुभवर्तमान आहे, जे येशू ख्रिस्ताच्या महिमामय पुनरागमनाविषयी, त्यांच्या राज्यकारभाराविषयी, त्यांनी देणाऱ्या तारणाविषयी आणि त्यांनी करावयाच्या न्यायाविषयी घोषणा करते.

“पाहा, प्रभू सामर्थ्याने येत आहे; तो आपल्या भुजांच्या बळावर राज्य करतो; त्याचे बक्षीस त्याच्याजवळ आहे; आपण त्याला प्रत्यक्ष पाहू.” हीच घोषणा शुभवर्तमान आहे (यशया ४०:९–१०; ५२:६–८). प्रभूच्या तिसऱ्या राज्याचे हे शुभवर्तमान निवडलेल्या लोकांसाठी तारण घेऊन येते आणि ज्यांचा न्याय होणार आहे त्यांच्यासाठी शिक्षा घेऊन येते.

पाहा, प्रभूच्या तिसऱ्या राज्याचे शुभवर्तमान आता प्रचारले जात आहे. फक्त त्यांनाच ते समजेल, ज्यांना प्रभूच्या राज्याची रहस्ये जाणण्याचे वरदान दिले गेले आहे (मार्क ४:१०–१२). लोक इकडे-तिकडे धावतील आणि ज्ञान वाढेल; पण फक्त त्यांनाच ते कळेल, ज्यांना प्रभूकडून ज्ञान प्राप्त होते. जर कोणी प्रभूने निवडलेला असेल, तर तोच या शुभवर्तमानाला स्वीकारू शकतो (दानिएल १२:१, ४, ८–१०).